نمیدونم تحقیقات علمی تا به حال نشون داده یا نه اما از من بپذیرید که افسردگی باعث کاهش میل جنسی میشه. بنابراین جوان مجرد باید افسرده باشه.

سخت نفس میکشم. دماغم کیپ شده اثر آخرین سرماخوردگی هنوز از تنم بیرون نرفته. گرسنهام و توی این شرایط باورش برای خودم خیلی سخته. اینکه تا قبل از 20 سالگی دوبار به زخم معده دچار شدم. شام سالاد الویه است به همراه یک لیوان دوغ که برای خودم ریختم. هر چند بودن دوغ کنار این غذا چیز ناهمگونی به نظر میرسه، ولی من وقتی نیاز به یک خواب آروم داشته باشم حتما یک لیوان دوغ لازم دارم. نیاز به خوابی که بدون کوچکترین فکر باشه. پتو رو بکشم روی سرم و تمام. ساعت 9 صبح هر جور باشه خودم رو از جای خواب جدا می کنم. البته اگر لازم نباشه جایی برم. میلی به نوشتن ندارم. اما مثل یک مریض که به زور هم شده باید دارویش رو مصرف کنه، خودم رو ترغیب می کنم که چیزی بنویسم. توئیتر، اینستاگرام، فیسبوک شده وسیلهای برای فکر نکردنم. خودم رو سرگرم میکنم که از باقی فکرها خودم رو دور کنم، باید بذارمشون کنار و بیشتر فکر کنم و بنویسم. یک جرعه از دوغ میخورم. حتی با دیدن لیوان دوغ میتونم خنکی جریانش تا معدهام رو حس کنم. دوغها مثل قدیم نیستند. منم اون آدم قدیم نیستم. خوب یا بد، یه آدم دیگه شدم. آدمی بودم که خیلی کم بیرون میرفت و

نه مرا طاقت غربت نه تو را خاطر قربت/ دل نهادم به صبوری که جز این چاره ندانم

سعدیا

+ به مناسبت دیدن عکسی از این بزرگوار با کیفیت 1080 و برای اولین بار یک دل سیر نگاه کردن به چهرهاش.

امروز صبح ساعت 8 صبح کلاسی داشتم. با توجه به برگزاری مراسمی در دانشگاه، مسئول کلاسها به سراغ من آمد و گفت: آقا مراسم است و بچه ها می خواهند شرکت کنند و دو نفر بیشتر سر کلاس نیستند. ما هم ساده! باور کردیم. همین که از دانشگاه آمدم بیرون چشمم به خیل 20-30 نفره دانشجوها افتاد. یک لحظه هنگ کردم! واقعا اوضاع عجیبی بود. با اینکه اکثرا سن پایینی نداشتند اما به شدت رفتار بدوی دانشجویانه داشتند. ما هم سال اول و دوم دانشجویی همینطور بودیم. ولی بعدها وقتی استاد هم نمی خواست سر کلاس بیاید باز ما آنجا بودیم. + تا الان 6 هفته گذشته و فقط 4 جلسه کلاس تشکیل شده و 2 جلسه هم تشکیل

کاش وقتی قانونی رو عوض میکنن، به فکر آدمایی باشن که نه مشمول قانون جدید میشن نه قانون قدیم، پا در هوا!

اینکه چی شد که از اسفند 87 تصمیم گرفتم بعد از حدود دو سال از آخرین وبلاگم دوباره دست به نوشتن ببرم، طبیعتا پشتش یه انگیزهای بوده، یه آرزویی بود که کمکم تبدیل به هدف شد خیلی وقت ها به نا امیدی رسید و بی خیال هدفم شد و گاهی اوقات خیلی به رسیدن به هدفم امید پیدا کردم. حالا هم یه چند روزیه که خیلی امیدم پر رنگ شده. آیا دوباره ناامیدی؟ آیا نه؟ در ادامه خواهیم دید.

پدرم معتقده که بچههاش واقعا بیعرضهاند مگر اینکه خلافش ثابت بشه. البته ما هم به عنوان فرزندان این پدر دلیلی هم نداریم که بخواهیم خلافش رو بهش ثابت کنیم.

یک بخش منطقی درون من، که نمیدانم از کجا بلند شده است، میخواهد من را به راه خیر و صلاح بکشاند. اما من تابع هوای نفس هستم. برای من راه خیر و شر اهمیتی ندارد. مانند مسکینی که به دنبال دوا و درمان است. هر چیزی که هر چه سریع تر بتواند از شدت دردش بکاهد. همیشه وقتی آن مسئله معروف دزدیدن دارو برای برای زنده ماندن مطرح میشد* نمی دانستم جوابش برای من چیست. اما حالا می دانم. میرفتم. میدزدیدم و به هر بهایی تلاش میکردم که به سرعت آلامم را کاهش دهم. هر چند علمم به من میگوید شاید با صبر بیشتر دوای قطعی برای این دردها وجود داشته باشد. گیریم چنین چیزی وجود داشته با